201803.07
Off
0

Wygaśnięcie umowy licencyjnej z mocy prawa

Zawarcie umowy licencyjnej jest jednym ze sposobów umożliwienia przez uprawnionego osobom trzecim korzystania ze swoich utworów (więcej przeczytasz o tym tutaj).

Tytułem wstępu przypominam, że umowę licencyjną strony mogą zawrzeć na czas oznaczony albo na czas nieoznaczony.

Umowa zawarta na czas nieoznaczony

Zgodnie z art. 68 ust. 1 pr. aut., jeżeli umowa nie stanowi inaczej, a licencji udzielono na czas nieoznaczony, twórca może ją wypowiedzieć z zachowaniem terminów umownych, a w ich braku na rok naprzód, na koniec roku kalendarzowego.

Dodatkowo ust. 2 stanowi, że licencję udzieloną na okres dłuższy niż pięć lat uważa się, po upływie tego terminu, za udzieloną na czas nieoznaczony.

Czas trwania udzielonej licencji

Artykuł 66 pr. aut kreuje podstawową zasadę dotyczącą czasu trwania umowy licencyjnej. Zgodnie z jego treścią umowa licencyjna uprawnia do korzystania z utworu w okresie pięciu lat na terytorium państwa, w którym licencjobiorca ma swoją siedzibę.

Przepis ten zawiera jednak zastrzeżenie, że obowiązuje on strony, chyba że w zawartej przez nich umowie postanowiono inaczej. Strony mają zatem możliwość samodzielnej zmiany czasu trwania umowy licencyjnej.

Po upływie terminu, o którym mowa wyżej, prawo uzyskane na podstawie umowy licencyjnej wygasa.

W kwestii art. 66 pr. aut., 15 listopada 2017 r. wypowiedział się Sąd Najwyższy. W wyroku w sprawie o sygn. akt II CSK 63/17 wskazał on, że art. 66 ust. 1 pr. aut. znajduje zastosowanie jedynie, jeżeli w umowie nie postanowiono inaczej. Chcąc więc zastosować tę normę należy najpierw ustalić, czy w umowie między stronami brak jest postanowień dotyczących okresu jej obowiązywania.

Umowa licencyjna a interpretacja oświadczeń woli

W przytoczonym wyroku, Sąd Najwyższy przeprowadził także ciekawe rozważania w kwestii czynności prawnych. Wskazał, że w przeciwieństwie do norm prawnych, czynności prawne – a w szczególności umowy – regulują stosunki prawne tylko między ich stronami.

„W rezultacie ustanowione w nich pomiędzy jej podmiotami powinności, nie mają abstrakcyjnego charakteru, jak normy prawne, lecz indywidualny charakter, służąc realizacji interesów stron stosownie do ich woli.” (II CSK 63/17)

Podsumowanie

Orzeczenie Sądu Najwyższego jest ważne przede wszystkim z dwóch względów.

Potwierdza, że badanie zastosowania art. 66 ust. 1 pr. aut w danym stanie faktycznym, należy zacząć od dogłębnej analizy zawartej między stronami umowy.

Przypomina także, że umowy jako czynności prawne, należy interpretować z uwzględnieniem zgodnego zamiaru stron.

Podobne wpisy / similar posts:
Kiedy Urząd odmówi udzielenia patentu? Proces udzielenia patentu rozpoczyna się od złożenia zgłoszenia wynalazku w Urzędzie Patentowym. Zgodnie z art. 41 p.w.p. po takim zgłoszeniu Urząd na...
Trzy informacje o producencie w prawie autorskim Większość przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych reguluje sytuacje prawne, z którymi może spotkać się twórca. Wskazuje to już sama n...
Czy do oceny wzoru przemysłowego wystarczy opis? Na nowy wzór przemysłowy udziela się tzw. prawa z rejestracji. Na jego mocy uprawniony posiada wyłączność na korzystanie ze wzoru na terenie Rzeczypos...
Wyjątkowe cechy patentu dodatkowego Jak powszechnie wiadomo, Urząd Patentowy udziela patentów na wynalazki. Większość z nas jest w stanie wyjaśnić – w mniej lub bardziej prawniczy sposób...