201804.17
Off
0

Sukcesorze, czy samozatrudniony przedsiębiorca jest twoim pracownikiem?

Sąd Najwyższy, 20 lutego 2018 r. wydał bardzo ważny wyrok w sprawie samozatrudnionych jednoosobowych przedsiębiorców świadczących usługi tylko na rzecz jednego klienta.

W wyroku tym Sąd Najwyższy (sygnatura II UK 711/16) określił szczegółowo warunki prawne determinujące uznanie umowy z samozatrudnionym przedsiębiorcą za umowę o pracę.

Stan faktyczny

Kobieta założyła działalność gospodarczą, której przedmiotem była sprzedaż detaliczna prowadzona w wyspecjalizowanych sklepach z przewagą żywności, napojów i wyrobów tytoniowych z siedzibą w swoim miejscu zamieszkania.

Następnie zawarła umowę „o współpracy”, której przedmiotem miało być świadczenie usług w sklepie „Żabka”, polegających na wykonywaniu typowych obowiązków sprzedawcy w sklepie: obsługiwała klientów, odbierała i składała zamówienia czy podpisywała faktury wystawiane na właściciela sklepu.

Po urodzeniu dziecka kobieta wystąpiła o wypłacenie zasiłku macierzyńskiego do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Ten w wyniku przeprowadzenia kontroli odmówił wypłaty świadczenia, albowiem rejestracja działalności gospodarczej miała wyłącznie pozorny charakter.

Z tą decyzją nie zgodziła się uprawniona i odwołała się do Sądu.

Stanowisko Sądu

Zdaniem Sądów Okręgowego i Apelacyjnego samozatrudniona nie miała zamiaru wykonywania działalności zgłoszonej do ewidencji, ani jej faktycznie nie wykonywała. Jedynym celem zgłoszenia działalności był zamiar świadczenia usług na rzecz właścicielki sklepu, które wykonywała w miejscu i czasie wskazanym przez Zleceniodawcę.

W ocenie Sądu Najwyższego, aby mówić o działalności gospodarczej muszą być spełnione kumulatywnie wszystkie przesłanki wymienione w art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej: zarobkowy charakter prowadzonej działalności, zorganizowany charakter, ciągłość wykonywania działalności.

Sąd Najwyższy wskazał, iż uzupełnieniem powyższej definicji jest art. 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, zgodnie z którym przedsiębiorca „wykonuje we własnym imieniu działalność gospodarczą”.

Wykonywanie działalności gospodarczej we własnym imieniu cechuje:

  • odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat podejmowanych czynności i ich wykonywanie;
  • samodzielne wyznaczenie miejsca i czasu wykonywania czynności;
  • ponoszenie ryzyka gospodarczego związanego z prowadzoną działalnością.

Sąd Najwyższy potwierdził, iż prowadzona „działalność gospodarcza” była pozorna. Kobieta natomiast wykonywała pracę i była zatrudniona w sklepie „Żabka”.

Wnioski

Samozatrudniony traci status przedsiębiorcy w sytuacji, gdy odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat jego czynności oraz ich wykonywanie ponosi zlecający oraz są one wykonywane pod kierownictwem, w miejscu i czasie wyznaczonym przez zlecającego.

Podobne wpisy / similar posts:
Ważne w sukcesji wyjaśnienia Ministra Finansów w s... Po podziale spółki kapitałowej przez wydzielenie, podatek od nieruchomości, do którego zapłaty była zobowiązana spółka dzielona, nie staje się przedmi...
Dział spadku – umowa, notariusz czy sąd? Instytucja działu spadku, sformułowana w artykule 1037 kodeksu cywilnego, umożliwia faktyczne podzielenie spadku między spadkobierców – sukcesorów. ...
Jakie kary przewiduje RODO? Wielkimi krokami zbliża się dzień wejścia w życie Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony...
Znaczenie Rady Nadzorczej w kontekście sukcesji sp... Funkcje nadzorcze w spółkach kapitałowych pełni Rada Nadzorcza. W spółce akcyjnej powołanie Rady Nadzorczej jest obowiązkowe, zaś w spółce z ograniczo...