201804.17
Off
0

Sukcesorze, czy samozatrudniony przedsiębiorca jest twoim pracownikiem?

Sąd Najwyższy, 20 lutego 2018 r. wydał bardzo ważny wyrok w sprawie samozatrudnionych jednoosobowych przedsiębiorców świadczących usługi tylko na rzecz jednego klienta.

W wyroku tym Sąd Najwyższy (sygnatura II UK 711/16) określił szczegółowo warunki prawne determinujące uznanie umowy z samozatrudnionym przedsiębiorcą za umowę o pracę.

Stan faktyczny

Kobieta założyła działalność gospodarczą, której przedmiotem była sprzedaż detaliczna prowadzona w wyspecjalizowanych sklepach z przewagą żywności, napojów i wyrobów tytoniowych z siedzibą w swoim miejscu zamieszkania.

Następnie zawarła umowę „o współpracy”, której przedmiotem miało być świadczenie usług w sklepie „Żabka”, polegających na wykonywaniu typowych obowiązków sprzedawcy w sklepie: obsługiwała klientów, odbierała i składała zamówienia czy podpisywała faktury wystawiane na właściciela sklepu.

Po urodzeniu dziecka kobieta wystąpiła o wypłacenie zasiłku macierzyńskiego do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Ten w wyniku przeprowadzenia kontroli odmówił wypłaty świadczenia, albowiem rejestracja działalności gospodarczej miała wyłącznie pozorny charakter.

Z tą decyzją nie zgodziła się uprawniona i odwołała się do Sądu.

Stanowisko Sądu

Zdaniem Sądów Okręgowego i Apelacyjnego samozatrudniona nie miała zamiaru wykonywania działalności zgłoszonej do ewidencji, ani jej faktycznie nie wykonywała. Jedynym celem zgłoszenia działalności był zamiar świadczenia usług na rzecz właścicielki sklepu, które wykonywała w miejscu i czasie wskazanym przez Zleceniodawcę.

W ocenie Sądu Najwyższego, aby mówić o działalności gospodarczej muszą być spełnione kumulatywnie wszystkie przesłanki wymienione w art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej: zarobkowy charakter prowadzonej działalności, zorganizowany charakter, ciągłość wykonywania działalności.

Sąd Najwyższy wskazał, iż uzupełnieniem powyższej definicji jest art. 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, zgodnie z którym przedsiębiorca „wykonuje we własnym imieniu działalność gospodarczą”.

Wykonywanie działalności gospodarczej we własnym imieniu cechuje:

  • odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat podejmowanych czynności i ich wykonywanie;
  • samodzielne wyznaczenie miejsca i czasu wykonywania czynności;
  • ponoszenie ryzyka gospodarczego związanego z prowadzoną działalnością.

Sąd Najwyższy potwierdził, iż prowadzona „działalność gospodarcza” była pozorna. Kobieta natomiast wykonywała pracę i była zatrudniona w sklepie „Żabka”.

Wnioski

Samozatrudniony traci status przedsiębiorcy w sytuacji, gdy odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat jego czynności oraz ich wykonywanie ponosi zlecający oraz są one wykonywane pod kierownictwem, w miejscu i czasie wyznaczonym przez zlecającego.

Podobne wpisy / similar posts:
Zarządca sukcesyjny – kontynuacja jednoosobowej dz... Po śmierci osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, działalność ta jest kontynuowana przy użyciu przedsiębiorstwa osoby zmarłej, a w okres...
Squeeze out w spółce akcyjnej – 2 sposoby na... Squeeze out to pojęcie używane na określenie „wyciśnięcia” małych akcjonariuszy ze Spółki Akcyjnej. W rezultacie mały akcjonariat zostaje usunięty ze ...
Sukcesorze, czy musisz powołać Inspektora Ochrony ... Kontynuujemy cykl artykułów o nowym Rozporządzeniu ogólnym o ochronie danych osobowych. Wcześniej pisaliśmy już o RODO (artykuł znajdziesz tutaj ). Dz...
Konstytucja firmy rodzinnej – czym jest i dlaczego... Konstytucja firmy rodzinnej wśród polskich przedsiębiorców jest dokumentem stosunkowo młodym. Jako pierwsza, pod koniec 2010 roku, powstała Konstytucj...