Już 26 listopada 2026 r. wyrok TSUE w sprawie C-607/25

Sprawa C-607/25 rozpoznawana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej może mieć istotne znaczenie dla ogromnej liczby polskich kredytobiorców posiadających kredyty hipoteczne oprocentowane w oparciu o wskaźnik WIBOR.

Tym razem przedmiotem oceny będzie to, czy polskie przepisy regulujące oprocentowanie kredytów hipotecznych zapewniają rzeczywistą równowagę stron w świetle unijnej dyrektywy 93/13, dotyczącej nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich.

Sprawa C-607/25 – czego dotyczy postępowanie?

Postępowanie przed TSUE zostało zainicjowane pytaniem Sądu Okręgowego w Krakowie sformułowanym w postanowieniu z dnia 28 lipca 2025 r. Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wpłynął do Trybunału 15 września 2025 roku.

Stronami postępowania przed polskim Sądem są kredytobiorca i BNP Paribas Bank Polska S.A.

Spór dotyczy umowy kredytu hipotecznego zwartej w 2019 roku, w której oprocentowanie ustalono jako sumę wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M oraz marży banku. 

Wątpliwości krakowskiego sądu koncentrują się na przepisie art. 29 ust. 2 ustawy o kredycie hipotecznym oraz o nadzorze nad pośrednikami kredytu hipotecznego i agentami, dotyczącym sposobu ustalania stopy procentowej oraz na przepisie art. 359 § 21 kodeksu cywilnego, dotyczącym odsetek maksymalnych.

Czy polskie przepisy zapewniają równowagę stron?

Sąd Okręgowy w Krakowie skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytanie, czy krajowa regulacja przewidująca ustalanie zmiennego oprocentowania jako sumy wskaźnika referencyjnego i marży zapewnia rzeczywistą równowagę stron umowy w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 93/13 wobec tego, że polskie przepisy nie określają maksymalnych limitów wzrostu ani wskaźnika referencyjnego, ani marży banku, a jednocześnie przewidziany prawem maksymalny poziom oprocentowania również może ulegać zmianom.

Wątpliwości krakowskiego sądu

Sąd Okręgowy w Krakowie w uzasadnieniu pytania prejudycjalnego zwrócił uwagę na to, że kredytobiorca zawierający umowę na wiele lat nie jest w stanie oszacować, jak faktycznie będzie wyglądało jego zobowiązanie wobec banku, skoro nie wie, jaka jest maksymalna granica jego odpowiedzialności za zobowiązanie kredytowe.

Z uzasadnienia pytania prejudycjalnego polskiego Sądu wynika, że w jego ocenie przewidziana w kodeksie cywilnym instytucja odsetek maksymalnych nie zapewnia odpowiedniej ochrony konsumentów. Sąd zwrócił uwagę na to, że odsetki maksymalne mogą się zmieniać, a w latach 2019 – 2025 ich maksymalna wartość wyniosła nawet 20,5 %. Wobec tego, w ocenie Sądu przepisy krajowe nie gwarantują, że ryzyko związane ze zmiennym oprocentowaniem będzie odpowiednio rozłożone między bank a kredytobiorcę.

Rzeczywista równowaga kontraktowa

Bank, jako profesjonalny uczestnik rynku finansowego dysponuje wiedzą, narzędziami analitycznymi i doświadczeniem w ocenie ryzyka finansowego. Jego pozycja, jako strony umowy kredytu jest zdecydowanie mocniejsza niż konsumenta, na co również zwrócił uwagę Sąd Okręgowy w Krakowie w uzasadnieniu pytania do TSUE.

Trybunał 26 listopada 2026 r. wyjaśni, jakie znaczenie dla oceny nieuczciwego charakteru postanowień umownych ma sytuacja, w której kredytobiorca ponosi ryzyko wzrostu oprocentowania, podczas gdy obowiązujące przepisy nie przewidują z góry określonych, maksymalnych granic tego wzrostu.

Jakie znaczenie dla kredytobiorców może mieć wyrok w sprawie C-607/25?

Odpowiedź TSUE będzie istotna nie tylko dla konsumenta, którego sprawa jest rozpoznawana przez Sąd Okręgowy w Krakowie, ale będzie miała znaczenie również dla kredytobiorców, których sprawy są rozpoznawane w innych postępowaniach. Orzeczenia TSUE wydawane w trybie prejudycjalnym służą bowiem wykładni prawa UE, a sądy krajowe powinny uwzględniać tę wykładnię przy rozstrzyganiu wszystkich spraw, w których występują analogiczne problemy prawne.

TSUE wydał już jeden wyrok dotyczący kredytów złotówkowych – 12 lutego 2026 r. w sprawie o sygn. akt C-471/24, w którym potwierdził, że polskie sądy mogą badać klauzulę zmiennego oprocentowania opartego na WIBOR. Pytania prejudycjalne w tej sprawie dotyczyły umowy kredytu z 2019 r. -zawartej po wejściu w życie rozporządzenia BMR, regulującego wskaźniki referencyjne takie jak WIBOR. W TSUE czeka na rozpoznanie kilka spraw dotyczących umów złotówkowych zawartych przed wejściem w życie wspomnianego rozporządzenia.

Spodziewamy się, że 26 listopada 2026 r. TSUE wyda korzystne orzeczenie w sprawie C-607/25, które wzmocni pozycję konsumentów i dostarczy im kolejne argumenty w sporach z bankami.

Masz kredyt hipoteczny oparty na wskaźniku WIBOR i zastanawiasz się, czy są podstawy do formułowania roszczeń wobec banku? Skontaktuj się z Kancelarią Szolajski Legal Group!

Nasi prawnicy przeanalizują Twoją umowę kredytową, ocenią potencjalne możliwości dochodzenia roszczeń oraz wyjaśnią, jakie kroki prawne możesz podjąć w swojej sprawie.

Nie czekaj na ostateczne rozstrzygnięcia TSUE – już teraz warto zweryfikować swoją umowę i poznać przysługujące Ci prawa. Zapraszamy do kontaktu!



Autor artykułu

Marcin Szołajski

Radca prawny

Specjalista z zakresu Prawa zamówień publicznych, Prawa własności intelektualnej oraz z zakresu Sukcesji w firmach Rodzinnych. Doradza Wykonawcom składającym oferty w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego oraz reprezentuje Wykonawców w postępowaniach przed Krajową Izbą Odwoławczą. Reprezentuje konsumentów w sporach sądowych z instytucjami finansowymi (Bankami) w zakresie udzielonych kredytów „frankowych” oraz sprzedaży obligacji GetBack. Wspiera Twórców i Nabywców praw autorskich w procesie prawidłowego przenoszenia praw do utworów i udzielania stosownych licencji. Przeprowadza skuteczne procedury Sukcesji w firmach Rodzinnych. Czytaj więcej

Kolejna wygrana Frankowiczów

Firmy rodzinne z planem na przyszłość

Kolejna wygrana Frankowiczów z PKO BP S.A.!